Ingedeeld onder: __Nederlands
Ik ben aangekomen in New York! Na 341 dagen, 17.500 kilometer (11.000 mijl), 33 staten, 3 bergketens, eindeloos veel heuvels, 197 kampeerovernachtingen, 80 muffe motelovernachtingen, 60 overnachtingen bij families, 25 overnachtingen langs de kant van de weg/ in het gras/ achter fastfood restaurants en 3 luxe hotelovernachtingen ben ik eindelijk weer terug in New York. Op het moment dat ik de Brooklyn Bridge opfiets wordt ik vanuit mijn oordoppen toegezongen door Frank Sinatra. Start spreading the news, I’m leaving today… (I’m arriving today, maar dat maakt niet uit) I want to wake up i
n a city, that never sleeps. And find I’m head of the list, top of the heap, king of the hill, cream of the crop, a number one. New York! En voor even voel ik mij de beste, de sterkste, de grootste, met het mooiste uitzicht op de skyline van New York. De laatste 10 kilometer naar het hostel is een overwinningskoers. Ik kom aan bij het hostel, stap af, loop met een voldaan gevoel naar binnen en dan…dan weet niemand van de 8 miljoen mensen in New York wat ik gedaan heb. Welke klus ik geklaard heb. Ik vertel aan de gehele incheckbalie van het einde van mijn reis en…that’s amazing, good for you, wow!, that’s awesome…dat is dus inderdaad amazing en good voor mij, maar dit was (zoals verwacht) dus niet echt een knallend einde van de rit. De jongens in mijn dormroom slapen wanneer ik rond een uur of negen de kamer binnenwandel gezamelijk als een roos en als ik in slaap probeer te vallen blijkt een van de roosjes te snurken… Chris, gefeliciteerd met het einde van je reis en bij deze geven we je een snurkende roos. Alsjeblieft. Overigens weten in Boston nu zo rond de 2000 trouwe lezers van de Boston Globe wel wat voor klus ik inmiddels geklaard heb. Maar ja, Boston is New York nog niet…
Ik besluit de volgende dag meteen door te fietsen naar New Jersey om Peter opnieuw te ontmoeten. Peter is de man die ik op de 
tweede dag van mijn reis, nu bijna een jaar geleden ontmoet heb. Hij weet dus van mijn reis en nadat ik hem bij aankomst gebeld heb weet hij ook van het einde van mijn reis. Samen proberen we een geschikte manier te vinden om met de fiets van New York naar Lebanon in New Jersey te fietsen. Nu blijken er verschillende manieren, maar helaas zijn al deze manieren kleine variaties op hetzelfde thema. Ik zal net als vorig jaar Jersey City door moeten fietsen met als letterlijk hoogtepunt een rivieroversteek over een van de bruggen (identieke adrenalineverhogende attracties op verschillende plaatsen) naar het vasteland van de VS.
Bijna een jaar geleden kreeg mijn reis op deze manier precies de kick-start die het nodig had. 
En waarom niet eindigen met precies dezelfde psychologische trap in mijn rug? Deze keer echter een andere brug met de naam ‘The Pulaski Highway Bridge’. Ik weet niet of jullie gehoord hebben van de ingestorte brug in Minneapolis? Dat had dus deze brug moeten zijn. Niet dat ik wens dat welke brug dan ook ooit instort, maar met de poolse horrornaam ‘Pulaski’ en zwart verroette uiterlijk is dit zo’n brug waarvan je zegt: Die wordt nooit netjes afgebroken, die stort in. Als ik ooit nog een horrorfilm ga schrijven dan zal het de naam van deze brug dragen. Twee mijl lang, twee banen breed en geen schouder. Natuurlijk had de brug wel een schouder toen ik naar boven fietste. Maar dat hoort bij een brug met een verdort karakter als deze en dient als lokaas. En eenmaal boven fiets je recht de bek van de duivel. De oprit, ik had beter moeten kijken, was zijn zwarte teren en rubber gestreepte tong.
Maar aan alles komt een einde. Aan mijn reis, maar gelukkig ook aan de brug en een uur of vier later fiets ik het erf van Peter op. Hij blijkt nog op zijn werk dus ik neem van de gelegenheid gebruik een heerlijke douche te nemen. Op het moment dat ik de douche uitstap stapt hij het huis in en beginnen we meteen een geanimeerd gesprek wat tot diep in de avond doorgaat. Dit is een veel betere
aankomst…De volgende dagen worden gevuld met luieren in de tuin en kanotochten over het nabij gelegen Round Valley Reservoir en enkele autoritten door de prachtige omgeving. Ik denk dat Peter mij wil laten zien dat New Jersey er ook zo uit kan zien, en hij heeft gelijk, New Jersey is zowel een fietsersnachtmerrie als een fietsershemel.
Ook heb ik een van de avonden nog een etentje met Linda, een collega van Unilever. De eerste Nederlands sprekende persoon in levende lijve sinds een half jaar of zo. Ik begroet haar in het Engels en besef pas nadat ze zegt: ‘Het mag ook in het Nederlands hoor’ dat ik Engels sprak. Gelukkig verloopt de rest van de avond in soepel Nederlands en is gezellig bovendien. De foto is genomen door een serveerster met een lust voor symmetrie. Ik kon het niet laten de symmetrie achteraf wat te versterken.
Het is nu de avond voor Bas en Annemieke naar New York komen. Voor wie ze niet kent: Bas is een van mijn beste vrienden en Annemiek sinds twee dagen zijn vrouw. Inderdaad, ze zijn zojuist getrouwd en komen hier op huwelijksreis. Tot een paar dagen geleden wist Bas hier niets van. Een fantastische verrassing. Annemieke is een schat! Maar dat is nog niet alles. De dag daarna komt Laurens, mijn broer mij opzoeken. ALs ik morgen en overmorgen sta te wachten bij een van de gates van JFK airport om eerst Bas en Annemieke op te halen en de dag erna Laurens…dan weet ik zeker dat ik mij weer head of the list, top of the heap, king of the hill, cream of the crop en a number one voel. New York, New York. Good to see you again!
En jullie allemaal, tot snel!
