Chris’ USA Tour 2006/2007

Route:

Blue Mountain Lake – Bar Harbor:  496 mijl

Bar Harbor – Boston:                     280 mijl

Nadat ik Blue Mountain lake verlaten had stond my nog een laatste bergketen te wachten, The White Mountains, onderdeel van de Appelachen met als hoogtepunt de Kangamagus pas, een pas van bijna 3000 voet. Niet bijzonder hoog, maar met een stijgingspercentage van gemiddeld 8% en (vooral) de dag dat ik ‘m beklim een temperatuur van bijna 40 graden een bevredigende laatste uitdaging. Klik hier voor filmpje

Nadat ik de bergtop bereikt had zette mijn gedachten zich vast op het bereiken van Bar Harbor, het dorpje gelegen aan de rand van Acadia National Park dat het einde van The Northern Tier markeerde. De laaste berg betekende echter niet het begin van het vlakke land. Als een notendop op de op en neer deinende golven van een meer bij windkracht 5 diende de ene na de andere heuvel zich aan, maar uiteindelijk…natuurlijk… kwam Bar Harbor in zicht en vlak daarna het hostel waar ik zou overnachten.

Die avond voelde ik een sterke drang mijn aankomst te vieren Helaas vond ik niemand om dit samen met mij te doen. De overige gasten waren absoluut vriendelijk en beleefd, maar die avond paste ik helaas in niemands plan, een plan dat voor iedereen leek te bestaan uit opstaan voor de zon zijn eerste stralen op het zand werpt, talloze beklimmingen, wandelingen langs de kust, wandelingen door het bos, wandelingen over de rotsachtige heuveltoppen van het park, kortom de absoluut maximaal in te nemen dosis natuurextract voor een ziel met een huid als een uitgedroogde kamerplant. Die avond heb ik dus in stilte mijn biertje aan de waterkant gedronken. Gelukkig was daar de volgende avond Julien, een maffe fransman met wie ik mijn aankomst ‘post arrivee’ twee avonden achter elkaar gevierd heb. Zut alors! nogantoe, dat waren twee gezellige avonden. Zeker prachtige beklimmingen zoals die waar ik dit filmpje heb gemaakt.

Op dit moment ben ik in Boston en heb ik van de 700 mijl  tussen Bar Harbor en New York alweer de helft afgelegd.    Zou ik net begonnen zijn aan mijn reis dan zou ik zonder twijfel meer te zeggen hebben over deze 350 mijl dan, pfoe, ik ben blij ik ze heb afgelegd. Maar nu, nu ik bijna terug ben in New York is alles anders. Gistermiddag kwam ik aan in Boston en tijdens een avondwandeling voelde ik mij voor het eerst echt alleen. Het idee dat je volledig alleen kunt zijn in een stat met miljoenen inwoners heb ik altijd fascinerend gevonden, maar gisteren voelde ik het voor het eerst. Het deed mij terugdenken aan hoeveel mensen mij niet hadden gevraagd of ik het niet eenzaam vond, zo alleen op de fiets. ‘Don’t you feel lonely?’ En ineens moest ik denken aan Roy Orbinson en een glimlach verschijnt op mijn gezicht. Die van melancholie. En ineens heb ik ongelofelijke trek in rode wijn. Ik draai mij om en terwijl ik terugloop naar het YMCA-gebouw waar ik die avond logeer ga ik langs bij de avondwinkel aan de overkant van de YMCA en koop een fles rode Merlot.

 Nadat ik mijn kamer gevonden heb ontkurk ik de fles. Of, en dat versterkt het gevoel van melancholie, ik draai de blikken schroefdop van de hals. Omdat ik geen wijnglas bij me heb drink ik de wijn zo uit de fles. Erg Rock & Roll of Een Beetje Treurig en aangezien ik niet kan zingen en geen publiek te vermaken heb moet ik oppassen dat melancholie niet mijn hand vastpakt, zijn arm om mij heenslaat en zachtjes in mijn oor fluistert dat ik zijn goede vriend ‘de put’ eens zou moeten ontmoeten. Aardige kerel, beetje zwaar op de hand. Ergens halverwege de fles, wanneer het donker is geworden en de stilte van de stad is teruggekeerd komt Roy langzaam het podium opgeschuifeld en zet na enige aarzeling de eerste akkoorden van ‘Only the lonely’ in… – Only the lonely, dumm-dumm-dumm-dumm-dieyouwaah –  

Het wordt tijd voor een ander liedje. Het wordt tijd voor de koperen blazers en Frank Sinatra. Het wordt tijd voor New York, New York.