Chris’ USA Tour 2006/2007

 Route:

Chicago – Cleveland:        345 mijl

Cleveland – Niagara Falls: 214 mijl

Mijn dagen in Chicago, of Sjuh-kàh-gho, zoals de Chicagees (zoals ik denk dat bewoners uit Chicago worden genoemdfantastisch. Ik kon blijven logeren bij Jamee, de dochter van Judy & Vern, het echtpaar dat mij nadat ik mijn portomonnee had toegestopt, zodat ik de tijd die ik nodig had om geld over te laten komen vanuit Nederland kon overbruggen ) het uitspreken, waren zonder een comfortable scheur in het beton te hoeven opzoeken onder een van de vele bruggen die de USA rijk is.

Chicago is een prachtige stad, van wat ik ervan gezien heb in ieder geval. En laat ik meteen eerlijk zijn, ik weet dat ik de stad op haar bruisendst en vanaf haar mooiste kant heb gezien. Ik kwam binnen vanaf het noordoosten en het voldoet ongetwijfeld als ik zeg dat Oprah Winfrey daar haar bloemen laat verwelken in een uiterst zeldzame porseleinen vaas op een antiek kersenhouten bijzettafeltje achter een zojuist gewassen raam in een van de vijfhonderdvierendertig kamers die haar nederig optrekje rijk is. Ik fantaseer en overdrijf hier alsof ik het kasteeltje probeer te verkopen terwijl ik het niet eens gezien heb, maar het is waar dat ze woont in de wijk waar ik doorheen ben gefietst.

Het is ook waar dat Chicago het mooist is vanaf de waterkant, daar waar ik de meeste tijd op mijn fiets heb doorgebracht. De waterkant, of lakefront, besaat uit een brede strook groen waar doorheen fietspaden zich een baan slingeren van noord naar zuid. Doordat het pad zo breed is en daarbij van de gebouwen gescheiden is door een snelweg met een stuk of acht rijstroken is er meer dan voldoende afstand om in plaats van afzonderlijke gebouwen de skyline van Chicago te zien.

En als laastste is het waar dat ik Chicago op haar best heb gezien, tijdens een aangename dip in de doorgaans hete zomerdagen, een graad of 27 in plaats van 35+ (ja, relatief is een relatief begrip) en ook nog eens rond the 4th of July, ofwel onafhankelijkheidsdag, ofwel 5 mei in de VS, twee maanden later.Met pijn in mijn hart verliet ik de stad dan ook en vertrok richting mijn volgende grote stop, Niagara Falls. De weg tussen deze twee punten was niet bijzonder, hoewel sommige bewoners langs deze denkbeeldige lijn daar heel anders over denken. Tijdens een gesprek met iemand uit South Bend (ongeveer halverwege tussen Chicago en Niagara Falls) kwam ‘De GROTE Universiteit Notre Dame’ ter sprake. Alleen, ik had nog nooit van ‘De Grote Universiteit Notre Dame’ gehoord en toen ik de beste man dit vertelde viel hij bijna in zijn klapstoel achterover. Nooit gehoord van Notre Dame!!?? Hierop keek hij mij indringend aan en begon op zijn vingers te tellen… Je hebt Yale, je hebt Harvard…en je hebt Notre Dame… Dat is de orde van grootte waar we het hier over hebben.

Wanneer ik in Buffalo aankom en nog maar een mijl of tien van de watervallen verwijderd ben begint de omgeving steeds meer te lijken op het omgekeerde van wat ik mij had voorgesteld. In mijn hoofd had zich een verwachting vastgezet dat hoe dichter ik de watervallen zou naderen, hoe groener de omgeving zou worden. Maar zelfs nadat ik de watervallen tot minder dan vijf kilometer verwijderd ben domineren de kleuren grijs en bruin, de kleuren van rook, beton en verroest staal, de omgeving. Alsof ik door de havens van Rotterdam fiets, maar dan zonder water en de stroken groen die je in Rotterdam in ieder geval nog aantreft. (klik hier voor filmpje)

Maar als ik dan eenmaal aankom bij de watervallen is het overduidelijk waarom ze zo beroemd zijn. Het is misschien een speldenprik in een omgeving van een roestige speld, maar de speldenprik zelf is in ieder geval wonderschoon.

De Niagara Falls bestaan uit twee watervallen, The American Falls en de (canadese) Horseshoe Falls, zo genaamd vanwege de vorm van de waterval, die van een paardenhoef, of horse shoe zoals ze hier zeggen. De hoeveelheid water die van de American Falls naar beneden stort is maar een tiende van wat naar beneden komt denderen van canadese zijde (klik hier voor filmpje), maar omdat het water dat van de amerikaanse kant naar beneden stort op een esthetisch zeer verantwoorde hoop geordende rotsblokken te pletter slaat (klik hier voor filmpje) zijn ze, beide op verschillende manieren, zeer de moeite waard om van alle kanten te bekijken.

Na een foto of vijftig is het tijd voor de volgende grote stap richting het einde van mijn reis, de rit door de laatste bergketen, de Adirondacks, naar de oceaan waaraan de stad ligt waar ik mijn reis begonnen ben…The Atlantic! En dan begint het dus echt op te schieten… Ik kan New York al bijna ruiken.