Chris’ USA Tour 2006/2007

East Glacier National Park - Devils Lake  732 mijl

Devils Lake - Jamestown                          99 mijl

Jamestown – Fargo                                  98 mijl

Ik ben gisteren in Fargo, North Dakota aangekomen en ik zal eerlijk bekennen, de rit van Glacier National Park door The Great Plains van Montana en North Dakota zal niet in mijn geheugen gegrift staan als het meest gevarieerde en zintuigprikkelende deel van mijn reis.

Zoals ik al schreef aan het einde van mijn vorige verslag zijn de Great Plains vooral plat. Het uitzicht vertoonde een grote gelijkenis met het polderlandschap van Nederland. Maar waar je wanneer je door de polder fietst weet dat als je stevig doortrapt aan het einde van de dag de polder uitgefietst bent, was ik hier beland in mijn eigen versie van Groundhog Day. Elke dag weefde naadloos in een identieke volgende dag. En dat drie weken lang. Totaan Devils Lake een plaatsje twee lange dagen verwijderd van Fargo bewoog de route zich over Highway 2, een lange bijna kaarsrechte weg door gras en graan. De meest spannende verandering tijdens de lange dagen was een bocht naar links of rechts. Het is dan ook niet voor niets dat de telefoonpaal in North Dakota wordt beschouwd als The State Tree.

Op een gegeven moment merk ik dat ik de wagons aan het tellen ben van de vele bijna onmogelijk lange treinen die heen en weer rijden tussen New York en Seattle, sommige meer dan honderd wagonladingen lang. En het moment dat ik besef dat ik het kaboem-kaboem geluid van wielen die de naden tussen aansluitende rails passeren beschouw als een welkome afwisseling van het monotone geluid van de wind, weet ik dat ik hier nooit, maar dan ook nooit zou willen wonen. Sterker nog, ik kan niet begrijpen dat de eerste familie die van west naar oost trokken op het moment dat ze hier aankwamen dachten: “Dit lijkt me een geschikte plek voor een nederzetting, wat jij vrouw?” Maar ik vind het nog onbegrijpelijker dat de volgende passerende groepen mensen het volledig met deze familie eens was en besloten een huis te bouwen recht naast dat van de eerste familie.

Maar de dag nadat ik in Fargo aangekomen ben heb ik afgesproken met Terry. Ik heb een paar dagen in het huis van Terry and Heather (zijn vrouw) geslapen nadat ik in Phoenix was aangekomen in afwachting van mijn afspraak met de consul van Nederland en nog geen idee had van hoe eenvoudig het zou blijken een noodpaspoort aan te vragen. Terry komt oorspronkelijk uit Rugby, North Dakota en hij is zo verzot op dit landschap dat hij elke lente een paar weken naar Fargo trekt om graan te oogsten. Wanneer ik hem in alle eerlijkheid vertel wat ik vind van het landschap begint hij te lachen en zegt dat hij eerlijk gezegd niet verwacht had dat het mij bijzonder zou bevallen. “You like the city don’t you?”, en daarmee lijkt alles gezegd.

Nou ja, bijna alles. Hij is er zeker van dat ik positiever over dit gedeelte van mijn reis zou zijn geweest wanneer de wind vaker uit het westen zou hebben gewaaid, zoals het meestal doet. En inderdaad, ik moet hem gelijk geven dat de wind elk uitzicht minstens dubbel zo aangenaam maakt wanneer je hem in de rug hebt. De dagen dat de wind in mijn rug waaide waren werkelijke traktaties. De lucht lijkt op zulke dagen blauwer, de groene grasheuvels minder monotoon en ineens hoor ik overal om mij heen de vogels tsjirpen en voel ik mij op de set van The Sound of Music. Ik heb gemerkt dat ik gedurende die dagen hardop in mijzelf begin te praten en commentaar geef op hoe fantastisch het is met grote snelheid door dit landschap te vliegen. Om het gevoel te vermijden dat ik, naar niemand in het bijzonder in de lucht babbelend, langzaam een beetje koekoek begin te worden pak ik op zulke momenten mijn camera en richt hetzelfde commentaar op de lens. Zo verander ik op slag van een halfslimme zotte toerist in een inzichtvolle journalist en stel mijzelf zo gerust tot de volgende aanval zich aandient.

Terugkijkend op mijn reis tot dusver kan ik zeggen dat de wind niet meer dan tien dagen in mijn rug gewaaid heeft, en dan schat ik optimistisch. Maar hoewel tijdens mijn reis niet alles koek en ei is, besef ik dat de mooie momenten mooier zijn wanneer ik kan terugkijken op dagen waarop ik mij afvraag waarom ik deze reis ook weer begonnen was. Want op de dagen dat alles op zijn plaats valt heb ik het gevoel dat ik het verdiend heb.

Ook deze keer heb ik bewegende beelden toegevoegd van dit zinderende gedeelte van mijn reis.

Gras in Montana

Gras in North Dakota

Wind in North Dakota