Chris’ USA Tour 2006/2007

Whitefish – East Glacier Park       81 mijl

Op weg naar Glacier National Park, het park dat het meest noordelijke deel van de Rocky Mountains in de Verenigde Staten beslaat, moet ik terugdenken aan mijn verblijf in het Hostel in Los Angeles. Tijdens de paar dagen dat ik in het hostel sliep waarschuwde een andere gast, een kalende, grijzende lange man met voorheen veel meer en ongetwijfeld bruiner haar, mij dat ik als ik van plan was de Rockies te kruisen in Montana ik bovenal mijn winterjas gereed zou moeten houden. En elke keer dat onze paden elkaar kruisten, in de gang, in de keuken, in de eetzaal en zelfs een keer tijdens een wandeling over de Walk Of Fame deelden we maar twee woorden met elkaar: ‘winter coat’. Wanneer hij zei ‘winter coat’, dan lachte ik beleefd terug en herhaalde bevestigend dezelfde woorden.  

Wanneer ik bij de ingang van het park aankom is het een graad of vijfentwintig en schijnt de zon precies als in LA. Mijn winterjas zit ergens onderin een van mijn fietstassen en als het weer niet ineens op wonderlijke wijze van de toppen van de rotsen afdaalt naar waar ik mij bevind blijft mijn jas keurig opgerold waar hij is. 

Het kampeerterrein ligt aan het prachtige Lake McDonald, of nauwkeuriger, de omgeving grenzend aan het noorden van het meer zorgt ervoor dat het meer prachtig is. Tienduizend voet hoge grijze rotsen met besneeuwde toppen en daar doorheen een weg, omhoog kronkelend naar bijna zeven duizend voet (ongeveer tweeenhalve kilometer) met een naar de beste amerikaanse tradities passende, inspirerende en licht mytieke naam ‘The Road To The Sun’. 

Helaas gaat de weg doorgaans pas open in Juni en daarbij is de weg vorig jaar November zo beschadigd door overstromingen en lawines dat sommige stukken zelfs helemaal zijn weggeslagen, met als gevolg dat de weg dit jaar pas veel later in het jaar zal opengaan. Met pech in mijn hoofd zoek ik een plekje langs het meer op om daar van het prachtige uitzicht te genieten. Maar later op de dag verteld een van de dienstdoende rangers mij wanneer ik het  visitor center bezoek dat de weg totaan de Weeping Wall, een van de laatste bochten totaan de lange weg naar de top bereikbaar is voor fietsers. En nadat ik een filmpje heb gemaakt van hoe ik The road to the sun dus niet ga befietsen krijg ik een speldje van de ranger omdat ik het geprobeerd heb. Maar op dat moment heb ik het nog helemaal niet geprobeerd, en hoewel ik weet dat ik de top niet zou kunnen bereiken besluit ik op dat moment in ieder geval het stuk te fietsen tot waar het niet meer kan, tot waar het niet meer mag. Een van mijn beste beslissingen tot nu toe kan ik met zekerheid zeggen.  

Youtube!: Omdat ik deze keer achter een computer zit met de tijd aan mijn zeide heb ik geprobeerd uit te vinden hoe Youtube werkt en of ik de filmpjes die de voorgaande paragraaf illustreren kan uploaden. Zoals verwacht bleek dit een eitje (hoe anders kan de site zo populair geworden zijn) en dus kan ik jullie een primeur op mijn site aanbieden. Bewegende beelden van Chris in de USA…

1. Aan de oever van Lake McDonald

2. In het Visitor Center

3. The road to the sun (aan het einde weet ik niet meer wat ik wil zeggen en denk dat het filmpje hiermee verpest is, maar nadat ik het terugkijk valt dat wel mee ;-))

Op het moment dat ik foto’s aan het maken ben van het werkelijk waazinnige uitzicht zie ik meteen dat de gemaakte foto’s geen recht zullen doen aan wat ik met mijn eigen ogen zie. Foto’s en filmpjes kunnen nooit de grootsheid en diepte weergeven die van het uitzicht een belevenis maken in plaats van een tweedimensionaal rechthoekig object, hoe nauwkeurig de objectieve vertaling van de kleuren en lijnen ook. Ik besef dat foto’s niet meer zijn dan een machteloze poging de indrukken weer te geven wanneer woorden te kort schieten. Maar omdat ik geen betere middelen bezit blijf ik foto’s maken, veel bijna identieke foto’s blijkt wanneer ik ze in mijn tent terugbekijk. 

De volgende ochtend begin ik aan mijn rit naar Maria’s Pass, de pas aan de zuidkant van het park. Met 5200 voet is deze een stuk minder hoog dan Logan’s Pass, maar is ook een stuk minder gedenkwaardig. Totaan vlak na het bereiken van de pas. Op dat moment heb ik namelijk de twee bergketens (Cascades & Rocky Mountains) officieel achter mij gelaten en daarmee het moeilijkste gedeelte van mijn reis. En meteen nadat ik de pas overgestoken ben beginnen The Great Plains. En alsjeblieft, laat er geen twijfel bestaan over waarom dit gedeelte van de Verenigde Staten The Great Plains heet, zo lijkt het landschap te zeggen, want het is hier meteen zo plat dat ik zo ongeveer aan het begin van de dag kan kijken waar ik aan het einde van de dag mijn tentje op ga zetten. Maar daarover de volgende keer meer.