Chris’ USA Tour 2006/2007

Route:

Seattle – Spokane                279 mijl

Diamond Lake                       39 mijl

D’ Lake – Bonners Ferry        70 mijl

Bonners Ferry – Whitefish   154 mijl

Voor ik begin aan mijn verslag van mijn eerste paar dagen langs de canadese grens wil ik, hoewel jullie mij natuurlijk op mijn woord geloofden, graag het bewijs laten zien dat ik op een tall bike heb gefietst. Het fietsen zelf is overigens niet moeilijker dan het fietsen op een gewone fiets…de fiets zonder hulp succesvol beklimmen is het moeilijke gedeelte, maar een foto van hoe ik de fiets beklim zorgt niet voor het halve effect van een foto die laat zien dat ik de fiets beklommen heb.

Hoewel Seattle waar het regenachtige dagen betreft net zo goed in Schotland zou kunnen liggen, schijnt de zon de ochtend dat ik uit de stad wegfiets. Waterig, dat wel, alsof ze zelf niet echt overtuigd is of ze hier mag schijnen of niet. Maar nadat ik haar heb verteld dat het oke is gaat ze niet meer weg tot het donker wordt. En daarbovenop blijft ze zich nog wat langer boven de horizon hangen dan gebruikelijk, of…het kan ook zijn dat de klok bij American’s First National Bank een uur voorloopt (dit zet mij weer aan het denken of de zelfverkozen titel van de bank wel te vertrouwen is). Verder waait die dag de wind in mijn rug en ligt er een fietspad van het centrum van de stad tot ver daarbuiten. Al met al ideale omstandigheden om eindelijk aan mijn terugreis te beginnen.

Uit Seattle wegfietsen betekent tegelijk de bergen infietsen. De eerste bergpas doemt de tweede dag al op, de Snoqualmy Pass door de Northern Cascades. Deze pas blijkt een eitje. Hoewel de pas een kilometer hoog is, is het stijgingspercentage rond de 4% (ik weet niet hoe ik 4% kan illustreren aangezien we in Nederland nog getijdewerking hebben voorbij Breda, een stijgingspercentage lager dan het percentage Nederlanders met blauw haar) en dat met de wind in mijn rug. Ik heb in de kust een goede persoonlijke trainer gevonden, aangezien hij mij tijdens mijn rit naar het noorden talloze heuvels met een hoger stijgingspercentage voor de voeten heeft gegooid, terwijl de wind constant in mijn gezicht schreeuwde dat ik ‘EEN DOOIE NIETSNUT BEN!, EEN SLOME ZAK STRONT!EEN ZACHTGEKOOKT EI TE LUI OM UIT DE KONT VAN EEN KIP TE KRUIPEN!’, met als gevolg dat ik nu naar boven zoemde. Of…als ik genoeg te drinken zou hebben gehad in ieder geval.

De overgang van de ene dag in een stad waar je op elke halve hoek van de straat drinken kan kopen naar de volgende dag in een omgeving waar je elke tienmiljoenste bocht een teken van  net genoeg leven voor een halfpompsbenzinestation tegenkomt, was voor mij te abrupt om voorzorgsmaatregelen te treffen. Het gevolg was dat ik mij de laatste paar honderd meter omhoog moest worstelen met het gevoel alsof ik de dag ervoor een flink aantal glazen whisky on the rocks had gedronken. Whisky on the rocks, hoe treffend, maar de spieren in mijn uitgedroogde lippen hadden geen puf meer naar de hoeken van mijn mond te trekken.

De dagen erna schonken mij elke dag een ander en even prachtig uitzicht (deze keer gezien zonder uitdrogingsverschijnselen). Rivierbeddingen met aan weerszijden tientallenmeters hoge rotswanden, rollende heuvels met afwisselend aan de ene kant graanvelden afgebroken door steile rotsheuvels en aan de andere kant gras zo ver je kan zien, wilde prachtig groene rivieren, en de dag dat ik dit schrijf conifeerbossen tegen de achtergrond van de beneeuwde toppen van de Rocky Mountains. Ja, het leven van de eenzame fietser die krom over het stuur gebogen zichzelf richting New York een weg baant is zwaar.

Over een dag of drie kom ik aan bij Glacier National Park, volgens velen samen met Yellow Stone het mooiste park in de VS. Daar krijg ik de eerste kans grizzlyberen en wolven te zien. Nu weet ik niet zeker of dat een geruststellend vooruitzicht is, maar het schijnt dat deze dieren een verfijnde smaak hebben waar het prachtige natuur betreft en alleen bereid zijn hun gruwelijke gele gebit aan toeristen te laten zien tegen de dramatische         achtergrond van een omgeving die minstens zo wild als hun tanden is. Ik ben benieuwd, maar niet zo benieuwd dat ik mijn pindakaas in mijn tent en vlak naast mijn hoofd ga bewaren. Ik heb geen behoefte aan een aan mij gewijd artikel in The Montana Observer, over hoe twee beren de tent van een onzorgvuldige toerist zijn binnengedrongen op zoek naar eten, met naast het artikel een foto die laat zien hoe zij zijn geslaagd in hun opzet…gezellig broodjes pindakaas smerend tegen een ondergaande zon.