Chris’ USA Tour 2006/2007

Route:

Redwood Forest – Crescent city:  130 mijl
Crescent city – Astoria:                  300 mijl
Astoria – Longview:                          50 mijl
Longview – Bremerton:                  120 mijl  
Bremerton – Seattle:                         18 mijl

Tijdens mijn laatste dagen langs de kust werden de lange gladde kustlijnen van goudgeel zand steeds zeldzamer en begonnen meer en meer de ruige kenmerken te vertonen van een uitgerolde binnenkant van een vulkaan (alsof Bob Ross na het schilderen van een met grijze rotsen bedekte kustlijn een paar peuken had uitgdrukt waar de rotsen het aquamarijnblauwe water raken) begon ik voor het eerst na te denken over hoe mijn reis was verlopen de afgelopen maanden. Totaan nu had ik bewust en onbewust vermeden mijn gedachten te laten afdwalen naar de herinneringen van mijn reis. Voor een belangrijk gedeelte omdat ik te druk bezig was mijn reis te beleven, maar vooral omdat ik nog niet wil nadenken over de afstand die ik imiddels heb afgelegd en de hoeveelheid aan indrukken die ik tot nu toe heb opgedaan. Beiden hebben namelijk denk ik al een indrukwekkend niveau bereikt en ik zou misschien moeite hebben mezelf te motiveren voor alle kilometers die ik nog moet fietsen. Ik zou mezelf ongetijfeld af gaan vragen hoe meer bijzonder het nog zou kunnen worden.

Maar tijdens een van die dagen langs de kust van Oregon werd ik ’s ochtends wakker en wist dat ik die dag niet zou gaan fietsen. Ik werd namelijk wakker van de wind die mijn tent heen en weer deed schudden alsof het een pak melk was. Het state park waar ik die ochtend wakker werd was minimaal twintig mijl van het kleinste drorp verwijderd. Luisterend naar de wind en regen (de beste vriend van wind hier in ‘The Pacific North West’) besefte ik dat er deze dag niet veel anders te doen zou zijn dan het maken van foto’s van het weer, een lange stevige wandeling voor het opzoeken van de mooiste plaatsen voor deze foto’s, een lange warme douche om weer op temperatuur te komen na het maken van deze foto’s en…enkele uren introspectieve contemplatie over de beleving van mijn reis tot nu toe. Ik had toevallig net mijn laatste boek uit en dus niets te lezen, dus het was na de zeer verfrissende wandeling of luisteren naar het geluid van wind en regen tegen mijn tent of een tijdje grazen door mijn herinneringen. Alles wat ik mij daar nu nog van herinner is het machtige besef dat ik deze krankzinnige reis nu echt aan het maken ben, versterkt door de foto’s van de laatste paar weken op de geheugenkaart in mijn camera (elke dag anders en de een nog mooier dan de ander).

Astoria, gelegen in het uiterste noordwesten van Oregon markeerde het einde van mijn reis langs de Stille Oceaan en fietsend langs de Columbia River begon ik mij inderdaad af te vragen hoeveel mooier mijn reis, nu ik de oceaan had verlaten, nog zou kunnen worden. Bovenop het prachtige uitzicht gleden de herinngering aan mijn reis langs dit gedeelte van de VS ook nog af naar sociaal hoogtepunt, ongeveer twee weken voor ik in Astoria aankwam. Bij aankomst op de hiker/ biker site (het speciaal voor fietsers en wandelaars ingerichte kampeergedeelte aanwezig in alle state parks langs de kust) in Honeyman State Park, vlakbij Florence werd ik begroet door Rachel die een maaltijd aan het klaarmaken was voor haar en Andrew, haar vriend. Na een korte kennismaking bleek dat onze persoonlijkheden naadloos op elkaar aansloten. Gelukkig sloten ook hun reis in ieder geval voor de komende paar dagen aan bij die van mij en dit werd dus de eerste keer dat ik de dag niet alleen fietsend door zou brengen. Om dit te vieren besloten we dezelfde avond dat we elkaar ontmoetten een rustdag in te lassen en de fietsen dus niet te gebruiken.Het was prachtig weer en omdat het park voor een groot gedeelte gelegen was in de duinen hebben we het grootste gedeelte van de dag in het zand doorgebracht en zelfs een duik genomen in het behoorlijk koude water. Daarna hebben we in Florence een paar flessen wijn gekocht en tot laat in de nacht bij een heerlijk knappend kampvuur reisverhalen uitgewisseld. En geloof me, er is geen betere setting mogelijk voor het uitwisselen van reisverhalen dan bij een kampvuur en wijn drinkend, zo uit de fles.

Fietsend richting Washington bekroop mij dus het gevoel dat ik misschien wel het mooiste gedeelte van mijn reis achter de rug had. Wat ik mij echter vergat af te vragen is hoeveel gekker het zou kunnen worden. Dit was namelijk een niet zo heel relevante vraag sinds ik Austin had verlaten. Nu ik echter over een paar dagen oostwaarts richting New York zal gaan fietsen is dit een vraag waarop het antwoord ‘niet waarschijnlijk nog gekker dan de paar dagen in Seattle’ zal zijn.  De aankomst in Seattle per veerboot deed mij terugdenken aan mijn vertrek vanuit New York, toen ik de stad per veerboot verliet. Het zien van de skyline van beide steden vanaf het water zal ongetwijfeld een van de mooiste uitzichten vormen van mijn reis. Als ik ooit geld en tijd genoeg heb dan koop ik een tweemaster met een stevig anker, zoek een mooie plek ongeveer een mijl uit de kust ergens halverwege de skyline op, laat mijn anker zakken, hang mijn hangmat op tussen beide masten en ga eens even lekker 586 uur non-stop genieten van mijn uitzicht. Het idee dat ik naar een fantastisch ingewikkelde en prachtige mierenhoop aan het kijken ben, terwijl ik niet anders hoor dan het zachte geklots van de golfjes tegen het schip zal vermoed ik een ‘unexpected processing failure’ van mijn hersens tot gevolg hebben en ik schat dat het resetten van mijn processor ongeveer 586 uur zal duren -en met een glimlach op mijn gezicht zal ik deze tijd in mijn hangmat doorbrengen-

In de huidige werkelijkheid echter meerde het schip echter veel te snel tegen de stad Seattle aan en na enkele flinke heuvels (San Fransisco is beroemd om zijn heuvels, maar Seattle doet er niet voor onder) kwam ik aan bij Aaron’s Bike Shop. De eigenaar is niet geheel verrassend Aaron, een stevige man met naar eigen zeggen Iers bloed en bijgevolg een gezonde lust voor bier. Mijn slaapplaats voor de komende dagen was het appartement boven de winkel. De volgende dag neemt hij de fiets onderhanden. In mijn mailtje naar hem had ik aangegeven dat mijn fiets ‘in major need of surgery’ was, vooral de velg baarde mij zorgen (deze was twee dagen ervoor scheuren gaan vertonen). Nadat deze was opgeknapt was het tijd deel te nemen aan de vaste ‘Thursday night ride’, een rit door de stad met een vaste groep fietsers. Ik wist niet echt wat ik moest verwachten, maar terwijl wij bij de startplaats aankomen komt een gozer op een fiets aanfietsen, twee keer zo hoog als een gewone fiets, geheel terecht genaamd ‘tall bike’. Deze fiets blijkt een goede indicatie van de groep als geheel en goed samen te vatten met het woord maf. Tien minuten na aankomst geeft iemand het startsignaal en binnen no-time vliegen we werkelijk door de stad. Tjeemig, wat ben ik al die tijd toch braaf geweest schiet mij steeds door mijn hoofd en wat kan fietsen toch moeilijk zijn besef ik als ik een paar uur later met een paar biertjes achter mijn kiezen zelf op de tall bike door de straten van Seattle rijd.

De volgende avond is het tijd voor een nieuw feestje, ergens in het centrum van Seattle bovenop een heuvel op een achterafstraat met als belangrijkste items diverse bureaustoelen…Welcome to the office-chair downhill race 2007!  De rit ernaar toe ongetwijfeld even spannend als de race waarvan we uiteindelijk net de laatste downhill ronde te zien zouden krijgen. De rit ernaar toe was namelijk in de bak van de bakfiets die Aaron een half jaar geleden uit Nederland had geimporteerd. Nu is een bakfiets op zich niet spannend, maar wanneer je bent overgeleverd aan een berijder als Aaron krijg ik de neiging af en toe mijn ogen te sluiten. We konden er natuurlijk ook omheen fietsen, maar de steilste heuvel- af van mijn reis, ondertussen extra gas bijgevend met de onlangs geinstalleerde elektromotor is werkelijk waanzinnig! Nu had ik naar mijn echt geen conservatieve remstijl, ondersteund door het feit dat ik alleen de remblokjes van mijn achterrem een keer heb vervangen terwijl ik inmiddels meer dan genoeg heuvels heb gezien en meer dan voldoende gewicht meesjouw. Maar ik ben de afgelopen dagen beginnen te begrijpen dat er een groot gat heerst tussen ‘niet conservatief’ en simpelweg ‘krankzinnig’. Ik kan woorden proberen te vinden om deze opmerking verder te ondersteunen, maar het filmpje dat mij door een medewerker van Aaron onder de aandacht is gebracht zegt denk ik genoeg en zorgt ook voor een betere afsluiting dan ik met woorden kan bedenken. Eh, o ja, houd overigens je hart vast… [klik hier - het downloaden kan even duren}