Chris’ USA Tour 2006/2007

De tweede gedachte die mijn hoofd indwarrelt, nadat ik net wakker ben geworden is dat ik vandaag, in ieder geval op het gebied van natuur, het hoogtepunt van mijn reis ga meemaken. Het overall hoogtepunt, gemarkeerd tijdens mijn aankomst en eerste paar dagen in New York kan denk alleen worden overtroffen door mijn tweede bezoek aan de stad.

Maar hoewel ik weet hoe bijzonder deze dag gaat worden blijf ik nog even liggen. Hoe lekker het is om in een warm bed wakker te worden is namelijk bijna elke ochtend de eerste gedachte in mijn hoofd en de fijne warmte in de cocon van mijn slaapzak geeft mij elke ochtend weer een gevoel dat ik maar moeilijk kan verwerpen.

Uiteindelijk winnen mijn gezonde verstand (ik kan toch niet de hele dag in mijn nest blijven liggen) en enthousiasme (ik wil dit unieke stuk natuur zo snel mogelijk zien) het van het fijne gevoel en kruip ik mijn slaapzak uit.

Vandaag ga ik de Avenue of the Giants befietsen. De reuzen zijn in dit geval de grootste bomen ter wereld (hoo-ha!) en de avenue is een 32 mijl lange galerij van deze giganten. Maar voor ik bij mijn bestemming aankom moet ik eerst nog een kilometer of dertig naar het bos toefietsen. De schoonheid van het landschap waar ik doorheen fiets dringt nauwelijks tot mij door. Mijn gedachten dwalen constant af naar de galerij der reuzen, een museum waar je doorheen kunt fietsen (sommigen van deze reuzen zijn meer dan duizend jaar oud).

Op het moment dat ik de avenue betreedt probeer ik woorden te vinden voor de onwaarschijnlijke grootsheid van de bomen, maar ik kan geen passende vergelijking bedenken…tot ik langs een put aan de rand van de weg rijd en vanuit de put de stalen echo van kikkergekwaak hoor… Onmiddelijk zie ik mezelf als kind een propje papier in de mond van Hollebollegijs gooien, gevolgd door de stalen echo van een stem die zegt ‘dankjewel’. Het is die vergelijkbare stalen echo die mijn gedachten doet afdwalen naar het sprookjesbos in de Efteling.

Nu weet ik dat dit niet de eerste keer is dat ik de analogie van de Efteling gebruik en ik heb een tijdje over de reden nagedacht waarom ik steeds weer deze vergelijking maak. Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat ik als kind de sprookjes uit de Efteling misschien wel honderd keer heb gehoord op de verschillende ‘Sprookjes van de Efteling’-elpee’s. Als kind paste mijn fantasie tijdens het luisteren van de sprookjes haarfijn op alles wat ik zag wanneer ik door het ‘echte’ sprookjesbos in de Efteling liep. Dit maakte de sprookjes natuurlijk nog mooier. Ik had ze niet alleen gehoord, maar ze nu ook met eigen ogen gezien.

Een paar jaar later bezocht ik het sprookjesbos weer en zag voor het eerst dat alles overduidelijk nep was. Teleurgesteld besefte ik dat er een leeftijdsgrens aan het geloof in sprookjes is verbonden. Eddie Vedder (zanger van Pearl Jam) beschrijft het denk beter dan ik in het nummer ‘I’m open’, hij schrijft: ‘When I was six I believed that the moon overhead followed me, by nine I deciphered the illusion, trading magic for fact, no tradebacks’.

En dat is precies waar de teleurstelling vandaan kwam. Het besef dat ook in het sprookjesbos dezelfde wetten gelden als daarbuiten. Het vliegende tapijt vliegt niet, rozen groeien niet met de magische snelheid van een paar minuten, kikkers spelen geen trompet… En hoe je als volwassene ook wilt geloven in de sprookjes, nadat de sprookjes van hun magie ontdaan zijn is er geen weg terug.

De enige manier waarop ik terug zou kunnen keren naar de wereld van sprookjes was door in de echte wereld op zoek te gaan naar plaatsen zo mooi en onwerkelijk dat het gevoel dat ik bij het beluisteren van de sprookjes kreeg terug zou komen. En dat is precies wat gebeurde op het moment dat ik het kikkergewkaak uit de put hoorde komen.

Een paar mijl verder besefte ik dat dit bos is wat de Efteling probeert te na te maken. Gelukkig besefte de amerikaanse overheid dit bijna honderd jaar geleden ook, met als gevolg dat dit gebied gespaard is gebleven van de hak en zaag lust die hier rond die tijd hevig woedde. Uiteindelijk was het slechts een kwestie van tijd voor de Amerikaanse overheid (gelukkig) een weg door het gebied liet aanleggen en Humboldt State Park een attractie werd. Maar waar de Efteling waanzinnige attracties nodig heeft om publiek te trekken heeft Humboldt Sate Park alleen aan de omgeving voldoende.

Even later besef ik dat het nog fenomenaler zou zijn wanneer het State Park attracties uit de Efteling door het park zou laten aanleggen, dat zou van Humboldt State Park pas echt een succesnummer maken. Een paar bochten na deze gedachte vraag ik mij af sinds wanneer ik in bezit ben van iets dat op een commerciële zenuw lijkt (een duidelijk symptoom van veramerikanisering)? Schrikkend van de vraag verwerp ik de fantasie en fiets stil verder door de tunnel van overhangende redwoods -wanneer er bomen staan donker en koel, wanneer er geen bomen staan warm en licht-.

Aan het einde van mijn dag kom ik bij voor wat mijn parkeerplek van vandaag zal worden. De eigenaresse van de camping ziet mij al aankomen voor ik het kantoortje bereikt heb en na een hartelijke verwelkoming en een duidelijke uitleg van de bezoeken gebieden betaal ik voor mijn kampeerplek en loop naar buiten.

De eigenaresse volgt mij op de voet en samen eindigen we op de patio voor het kantoor. Ik probeer vanaf de patio mijn kampeerplek te vinden, maar mijn blik word gevangen door wat ik op vier meter afstand in de linkerbovenhoek van mijn blikveld zie: De tinkerbells van het redwoord forest, kolibriën. Omdat ik even twijfel vraag ik ter bevestiging of ik zie wat ik denk dat ik zie. De vrouw pakt me daarop bij mijn arm en leidt me naar een stoel een paar meter achter mij. Daar blijft ze staan en zegt ‘Kijk naar die voederbak’ (een sterk uitvergrote doorzichte aardbei op zijn kop gevuld met suikerwater). Even zie ik niets bewegen, maar dan komen vanuit verschillende hoeken de vogeltjes aangevlogen en een fantastisch schouwspel over hoe de vogeltjes zichzelf vliegend voeden en tegelijktijd vechten om een plekje rond de voederbak.

Na een paar minuten sprakeloos staren vertel ik haar dat dit misschien het hoogtepunt van mijn reis is: ‘Cycling through the Avenue of the Giants to meet some hummingbirds at the end of the day’. Daarna fiets ik naar mijn kampeerplek, zet mijn tent op, neem een warme douche en ga verder met mijn boek “Hells Angels” van Hunter S. Thompson om deze, tot dusverre zeer zachte en groene dag met een ruwe tint af te sluiten.

Je vraagt je misschien af waarom ik zo opzettelijk de lieve vrede in mijn hoofd verstoor met een boek over leer & smeer-freaks op veel te luid ronkende Harley’s? Zie het alsof je de maaltijd begint met een heldere bouillon om na het prikkelende hoofdgerecht af te sluiten met een dubbele espresso en een soepele vierentwintig jaar oude single malt whisky en een sigaar. Aan het einde van een dag waarin de zintuigen slechts zachte duwtjes in de rug hebben gekregen is het soms moeilijk de slaap te vatten. Een keiharde klap, vol op de neus en precies tussen de ogen van de zenuwuiteinden is het enige dat dan helpt. Whisky en een boek over Hells Angels zijn verschillende middelen, maar dienen hetzelfde doel, het garanderen van een goede nachtrust.

Als enige ware afsluiting kan ik alleen nog maar schrijven: Welterusten