Ingedeeld onder: __English
File Route: Wilmington-Atlanta
A week ago I subscribed to a site called ‘www.warmshowers.org’. This site aims to offer free places to stay for cyclists looking for a 
place to stay. People all over the world have subscribed to site resulting in a world wide network of places to stay. The only condition to subscription is that you have to make your house available to other cyclists looking for a place to stay. My first place was in Wilmington, the city at the end of The Outer Banks. Because of a lack of free beds in the house, my first sleeping place turned out to be the lawn behind the house. Because the people I was staying with were very nice I pitched my tent way beyond daylight time and go to bed. As expected I wake up about an hour or two after I slipped into my comfortable sleeping bag because I feel the need to pee. And as always I try my best to ignore my full bladder (at which I’ve never succeeded), eventually crawl out of my sleeping bag, swing my legs from the inner tent to the vestibule and put my slippers on, slippers which I’ve casually put into a fire ants nest before I went to bed.
When I overlook the damage the next morning I’m glad to be able to put shoes over my feet, not to enjoy the feel of it, but from an optical point of view. And also because they were new. New bicycle shoes, the ones with cleats. Cleats are good because they make it possible to pull up your pedals in stead of only putting them down. Cleats are bad because your feet are actually attached to the pedals resulting in a three fold testing of the resilience of natural grass, which I expect to be in between that of sand and concrete.
But the advantage of more strength outweighed the disadvantage of the embarrassment when I would see my professionally outfitted long distance cycling self fall over at a speed of 1.5 miles an hour. And so I arrived at Atlanta two weeks later. Since Atlanta doesn’t exactly lie on the coast, this was the first time that I deviated from my planned route. But because this was the only time I had the possibility of visiting a Dutch friend I permitted myself to do this.
The days in Atlanta proved to be chock full with full blown American entertainment, with the ice hockey game and a basketball game as the high points. Don’t think of an ice hockey game and a basketball game as just two teams of six athletes struggling to be the victors of the night. Because this isn’t just about winning or losing, this is about entertainment. Every second the puck or ball doesn’t move (approximately every three blinks of an eye) for whatever reason there’s something else happening to please the eyes of the audience. On big ass screens about twenty feet above the dead center of the field there’s a lot else to see, apart from the actual in game score. Amongst them are a live version of guess the price, the kiss-cam, a couple of low talented guys trying to make puts on just a freshly
brought in green trying to win a BMW, basketball playing acrobats somersaulting from a trampoline, trying (and succeeding) to slam dunk basketballs every two seconds or so, sexy catsuited cheerleaders dancing their little dance, live mascottes shooting folded up t-shirts and towels with the team logo dozens of meters high into the public with a high powered gas pistol and… the public itself, like this man right in front providing us with his ultra personal comments during the game and its discontinuances (“Zaza Pachulia, that’s our man ” and then turning to me saying: “I want you to remember that name… ha ”) and answering a phone about half way through the game crooning Lionel Richie’s love song: “Hello, is it me you’re looking for?”, very romantic and very funny.
The next evening to went to Publix, the supermarket Sebastiaan regularly visits and apparently people even need to be entertained when they’re shopping for groceries. When we arrive at the fruit and vegetable isle for some fresh ingredients for the lasagna I was going to prepare for a couple of friends I notice the little spraying heads that turn on every thirty seconds or so to keep the produce looking fresh and of course I notice the accompanying sound of a rolling thunder… I almost made myself sit down with a bottle of wine from on of the ten thousand to choose from and some chips from the snack isle to enjoy this little bit of entertainment in a grocery shop Oh, how I love the soft cushion of entertainment.
Of course all positive has a negative side and in this case it is that all that’s good must come to an end some time. After I’ve given my cycle a thorough scrub and carried out some heavy needed maintenance it was time to get on the road again. For the first time during my travel I really didn’t want to leave. I had to almost pry myself from Sebastiaan’s house, because I simply had too much fun.
Ingedeeld onder: __English
Message: From now on I will add the routes indicating the points between which the stories below ocurred. This way you’ll not only get an idea of what I’ve experienced during my travels, but also where I’ve experienced them.
Route: Lancaster – Waverly
This update is written from behind a computer in a hotel, but this time it hasn’t been the good samaritan drawing his wallet to prove once more what fine people the americans are (however it’s impossible for me to think otherwise).
No, this time it has been the State itself reaching me a helping hand. Ironically, it’s only been a few days since I told an enforcer of the law that I hold the government responsible for my only negative experience so far. If I would have met this man after these wonderful nights in a hotel, I undoubtetly would have been milder in my judgement.
But before I unveil the reason for this sympathetic gesture that gives me the prospect of not just one but two days of luxury, I’d like to tell you about my little brush with the strong arm of the law.
And the day had started out so beautiful. It was warm, I had the wind in my back, the sun in my face and smoothly riding along the flat land of the Amish slowly transitioned into a land full of trees through which birds flew that I’d never seen before, fiery red and singing like Abba. And so the hours slowly passed until I arrived at my sleeping place for the night.
Unfortunately, this park turned out to be some sort of golf course and though the green lends itself perfectly as a camp ground, the park attended assured me it really wasn’t supposed to be used as such. Fortunately, Pocahontas State Park turned out to be really closeby, so I turned my bike and rode the three miles to the entrance of my new sleeping place.
Surely this is no problem when youi’re with a car (everyone but me) and probably wouledn’t even really notice the distance, for me it’s increasingly frustrating. The thing is that there wasn’t a cell in my brain anticipating a campsite more than a mile from the entrance and maybe you’ll nderstand my frustration when after dozens of turns I only encouter even more turns whic eventually makes me so mad that I’dd like to kill everything that moves within a twelve mile radius…until I almost run into a sign that says ‘Campground A’ and ‘Campground B’ and all I want to do is take a long hot shower (which turns out not to be there).
The words of the state policeman (called in after my demand to speak to someone about this before I was going topay) the next morning were full of empathy, his eyes and demeanor while sharing this empathy a lot less. And after about fifteen minutes, after I’d payed and he had left, the problem was again just my problem. But at least I made someone lift his fat ass out of his comfeat chair to listen to my problem and softly whistling an improvised tune I leave the forest at exactly ten o’clock.
A big yellow guide called “free campgrounds around the USA’ takes me a few days later to the small town of Waverly. It’s been raining all day and to add to the misery, the highway I should take from here (according to the guide) does not appear to excist I learn after I decide to visit the local police station for advice. Luckily they make me stay at the playground a few hundred yards from the police station. So I pitch my tent and decide to advance reading in Moby Dick. After an hour or so the rain has picked up so much that it sounds as if Moby Dick himself is emptying his spout against my tent. And when I go to sleep the sound ofthe rain wakes me up about every hour increasing in strength overnight. When I wake up the following morning and decide to go outside and check the situation I feel like Noah at the exact moment his arch is lift up from the ground by the water.
I’ve been unbelievibly lucky to pitch my tent at the highest spot (by utter coincidence) of the playground and instantly I feel a strong need for information, meteorological information. On my way to the police station I need to step off my bike because I can’t see the surface of the road (at times the water comes all the way up to my thighs) and when
I arrive at the station I’m immediately treated as a victim of the flood.
And being treated a victim can be very nice sometimes. In fact this time it was so nice because it resulted in my staying at this hotel from which I’m writing this update. I’m almost looking forward to the next flood 
Ingedeeld onder: __Nederlands
Route: Wilmington-Atlanta
Een week geleden heb ik mij aangemeld op de site ‘www.warmshowers.org’. Deze site heeft als doel het uithangbord ‘een gratis herberg voor de fietser op zoek naar een gratis herberg’ te zijn. Op deze site hebben mensen over de hele wereld zich aangemeld en wanneer je je aanmeld krijg je toegang tot de lijst met beschikbare slaapplaatsen. De enige voorwaarde voor aanmelden is dat je je eigen huis beschikbaar stelt voor andere reizigers. Mijn eerste herberg was in Wilmington, de stad aan het einde van The Outer Banks. De slaapplaats bleek, bij gebrek aan beschikbare bedden in het huis, een gratis kampeerplek in het gras achter het huis te zijn. Omdat het binnen zo gezellig was zette ik mijn tent pas diep in de avond op. Zoals verwacht word ik nadat ik warm en comfortabel in mijn slaapzak ben geschoven ’s nachts wakker omdat ik moet plassen. En zoals altijd probeer ik mijn volle blaas te negeren (wat mij nog nooit gelukt is), kruip uiteindelijk uit mijn slaapzak, zwaai mijn benen van de binnentent naar de voortent en doe mijn slippers aan, slippers die ik die avond in een mierennest had gezet, een ‘fire ants’ mierennest. Zoals de naam waarschijnlijk doet vermoeden zijn fire ants geen diertjes die machteloos toezien hoe die twee grote blanke stukken vlees hun zorgvuldig opgebouwde zandkorreltjeshuis achteloos vertrappen tot de vormeloze vlakte die het een paar weken daarvoor ook was. Of nou ja, misschien inderdaad klein en machteloos maar dan in ieder geval klein en machteloos met een volle maag, zo lijken ze te denken terwijl ze zich massaal op mijn voeten storten alsof het twee rauwe kipnuggets zijn, .
De volgende ochtend blijkt de schade aan mijn voeten te overzien, wat in dit geval niet betekent dat mijn voeten om aan te zien waren. Nu was het ook weer niet zo erg, maar vanuit optisch oogpunt was ik blij dat ik mijn schoenen had om over mijn voeten aan te trekken. Nieuwe schoenen trouwens met onder de zolen metalen blokjes als bevstigingspunt voor mijn nieuwe klikpedalen. Handig omdat ik nu mijn pedalen ook omhoog kan trekken en dus meer kracht kan zetten tijdens het fietsen, onhandig omdat ik niet zomaar mijn voeten van mijn pedalen kan halen wat mij inmiddels drie keer de veerkracht van gras op het menselijk lichaam heeft laten testen.
Maar het voordeel van meer kracht woog zwaarder dan de schaamte wanneer ik mijzelf als een professioneel uitgedoste langeafstandsfietser met een snelheid van twee kilometer per uur zag omvallen terwijl voor mijn gevoel heel Amerika toekeek, dus kwam ik aan mijn fiets vastgeklikt tien dagen later aan in Atanta. Atlanta ligt zeshonderd kilometer landinwaarts wat betekent dat ik nu officieel van mijn plan langs de grens te fietsen ben afgeweken, maar omdat dit de enige keer was dat ik een voor mij bekende Nederlander kon bezoeken vond ik dat wegfietsen van de grens voor deze keer was toegestaan. Sebastiaan, mijn gastheer voor de komende dagen is eigenlijk een vriend van mijn broer en na mijn bezoek kan ik eerlijk zeggen dat ik blij ben dat hij ooit een vriend van mijn broer is geworden. De dagen dat ik er was waren volgepropt met full blown American entertainment, met als hoogtepunten de ijshockeywedstrijd en de basketballwedstrijd. Stel je bij een ijshockeywedstrijd en een basketballwedstrijd in dit geval niet alleen twee teams van zes atleten voor, strijdend om de winst voor alles wat ze waard zijn. Wat je hier vooral te zien krijgt is de tip van de top van non-stop entertainment. Elke seconde dat de ijshockeypuck of basketball niet beweegt (ongeveer een keer per drie keer ogen knipperen) gebeurt er iets anders, op of naast het veld, om de toeschouwers te vermaken. Op de meer dan levens grote schermen een meterof twintig boven de middenstip is op deze momenten behalve de score tijdens deze onderbrekingen nog veel meer te zien…een live versie van hoger lager, de kiss-cam, een potje golfen op een op het veld gesleepte green (met als prijs voor een van de twee hopeloos ongetalenteerde golfers een BMW), basketballende acrobaten salto’s makend en slamdunkend vanuit een trampoline, sexy cheerleaders die een dansje doen in strakke pakjes, levende mascottes die tientallen tot een bal opgevouwen shirts en handdoeken met het teamlogo tientallen meters hoog het publiek ingeschieten met een soort van gaspistool en…het publiek zelf, niet ingehuurd natuurlijk, maar een man schuin voor ons die ons tijdens de wedstrijd al had vermaakt met zijn ultrapersoonlijk commentaar op de wedstrijd (Zaza Pachulia, that’s our man, zich naar mij omdraaiend ‘I want you to remember that name…ha!) zijn telefoon opneemt met Lionel Richie’s ‘Hello,is it mee you’re looking for?’ is wat mij betreft de joker voor vanavond’s entertainment tonight.
De volgende avond gaan we naar Publix, de vaste supermarkt voor Sebastiaan en als we bij de afdeling groente en fruit aankomen weet ik zeker dat Atlanta een groot pretpark is. Om de groente in de koeling een fris uiterlijk te laten behouden sproeien kleine verborgen sproeikopjes om de halve minuut een kleine douche koud water over de groente uit, vergezeld van het geluid van een rollende donder! Als er stoelen hadden gestaan had ik mezelf een van de tienduizend verschillende wijnen uit een van de paden ingeschonken om er eens lekker voor te gaan zitten en te kijken hoe de broccolli en de prei hier als een prins worden behandeld.
Natuurlijk heeft dit alles een keerzijde en die is dat ik hier niet eeuwig kan blijven. Nadat ik mijn fiets een grondige beurt had gegeven waaronder het wisselen van de ketting die niet meer het sieraad was als die het aan het begin van mijn reis was en het wisselen van mijn op twee plaatsen doorboorde achterband,was het tijd weer wat tijd op de weg door te brengen. En het was deze keer moeilijker dan ooit, ik moest mezelf letterlijk van deze plaats vandaan sleuren. Voor het eerst tijdens mijn reis keek ik niet uit naar mijn komende dagen op de onbekende weg…
