Chris’ USA Tour 2006/2007

Vandaag schrijf ik jullie vanuit een bibliotheek. Een prachtig mooie moderne open bibliotheek, fantastisch gepositioneerd op een glanzende heuvel van korte geknipt vers gras, met om mij heen het al even prachtige uitzicht van zes benzinestations, zes dealers voor tweedehands auto’s, vijf fast food restaurants, twee kerken en vier drukke uitvalswegen. Ik bevind mij dus in het hart van de Amerikaanse cultuur.

Aan de andere kant van de heuvel die ik vanuit de bibliotheek kan zien ligt echter een heel ander hart van dezelfde Amerikaanse cultuur. Die van de Amish en de veel minder bekende Mennonieten. Deze mensen staan bekend om hun streng gelovige en sobere levensstijl. Gisteren heb ik in de tuin geslapen van een mennonietse boeren familie met een melkveehouderij, niet zo’n bijzondere combinatie hier, maar ongetwijfeld de enige keer dat ik op zulk gezegend gras mijn tent op zou kunnen slaan. Deze zeldzaamheid was voor mij echter niet de reden bij deze mensen aan te kloppen, dat was het prachtige gazon achter hun huis (geen verrassing met een onbeperkte hoeveelheid mest) en hoewel de reactie op mijn vraag mijn tent in hun tuin op te zetten in eerste instantie een wat terughoudende reactie opriep, bleek al snel dat dit niet aan een gebrek aan hartelijkheid lag. Een klein half uur nadat ik mijn tent had opgezet komt de eigenaar des huizes langs voor een praatje en als het ijs echt gebroken is werd de kaart van Lancaster county (het hart van de Amish en de Mennonieten) erbij gepakt om de uitleg over de omgeving ook grafisch te kunnen illustreren. Op een gegeven moment wijst de man des huizes met zijn vinger langs twee elkaar kruisende wegen en vraagt of ik Floyd Landis ken, de ter discussie gestelde winnaar van de Tour de France van dit jaar. Dit is waar hij is geboren reageert hij op mijn bevestigende antwoord en wijst na een stilte van drie seconden op andere plaatsen op de kaart enkele covered bridges aan, ondertussen droog opmerkend dat er zo op de kaart niet zo heel veel bijzonders te zien en te zeggen is, behalve dat hij daar geboren en opgegroeid is. Na een schaaltje verse druiven, een gesprek over mijn gps en vragen naar het waarom van mijn reis zoek ik mijn weg weer naar mijn tent. . Als ik de volgende morgen een boterham met pindakaas met jam zit te eten komt de boer al na twee happen van mijn boterham op mij af lopen met de vraag of ik niet wat zou willen zien van de omgeving. Vijf minuten later zitten we in de auto en rijden we kruislings door Lancaster county. Ik voel me op en top toerist en met een persoonlijke gids die bij zowat elk huis een verhaal heeft ben ik dat natuurlijk ook. Als we bij het huis aankomen waar Floyd Landis geboren is karren we er in eerste instantie voorbij, waarna de man nog droger dan gisteren opmerkt dat er ook in het echt niet zo heel veel bijzonders aan te zien is. Als we weer aankomen bij de melkveehouderij, vraagt de man mij of hij mijn gps nog een keer mag zien (what a fantastic little device!). Een paar gerichte vragen en de opmerking dat hij erover zit te denken ook zo’n apparaatje te kopen doen mij ineens denken aan de heuvel waar ik het net over had.Het lijkt erop dat deze heuvel lange tijd in staat is geweest de moderne Amerikaanse cultuur op afstand te houden, maar dat er in de afgelopen tijd al wat kleine golfjes over de heuvel zijn heengespoeld, waardoor ook hier het oosten het westen begint te ontmoeten.Andersom hoop ik dat er ook kleine golfjes naar de andere kant zijn overgestroomd. Want nadat we gisteravond over de kaart gebogen langs mijn verdere reis langs de grens van de Verenigde Staten besproken al vrij snel langs New Orleans kwamen vertelde hij dat zijn zwager over een maand zal gaan helpen daar alles huis voor huis weer op te bouwen. Na een veelzeggende stilte verteld hij dat als ze, wanneer ze daar zijn, elke dag vijf huizen opknappen ze nog meer dan vijftig jaar bezig zullen zijn. Als ik vervolgens licht sarcastisch opmerk dat deze mensen in ieder geval de komende tijd niet voor Bush zullen stemmen, reageert hij dat mensen graag een zondebok zoeken voor alles wat er gebeurt. En hoewel ik het daar niet helemaal mee eens ben, zijn dit wel de mensen die niet zeuren, maar kijken wat ze kunnen doen. En tja, er kan misschien veel worden gezegd van mijn fietstocht, maar niet dat ik er de mensheid een dienst mee bewijs.Oké, genoeg zelfkritiek in een zin voor het komende jaar, ik denk ik zo een hamburger ga eten bij MacDonalds .

P.s. Graag had ik een foto toegevoegd van deze bijzondere man in mijn weblog, maar deze mensen kenmerken zich, behalve vele andere eigenschappen, met de overtuiging liever niet in de media te verschijnen. Maar misschien helpt het de nieuwsgierigheid wat minder te maken als ik vertel dat het een middellange man was met bruin haar en ietwat borstelige wenkbrouwen die zijn vrolijke ogen leken te versterken. Of maakt dit alleen maar nieuwsgieriger?