Ingedeeld onder: __Photos
Eindelijk! Een snelle computer gevonden. Helaas word ik er op dit moment vandaan getrokken (ik heb er nu al langer dan een uur gezeten en ik weet dat het maximum een uur is!) Dus nog even zonder uitleg, maar die komt eraan!
Ingedeeld onder: __Nederlands
Vandaag schrijf ik jullie vanuit een bibliotheek. Een prachtig mooie moderne open bibliotheek, fantastisch gepositioneerd op een glanzende heuvel van korte geknipt vers gras, met om mij heen het al even prachtige uitzicht van zes benzinestations, zes dealers voor tweedehands auto’s, vijf fast food restaurants, twee kerken en vier drukke uitvalswegen. Ik bevind mij dus in het hart van de Amerikaanse cultuur.
Aan de andere kant van de heuvel die ik vanuit de bibliotheek kan zien ligt echter een heel ander hart van dezelfde Amerikaanse cultuur. Die van de Amish en de veel minder bekende Mennonieten. Deze mensen staan bekend om hun streng gelovige en sobere levensstijl. Gisteren heb ik in de tuin geslapen van een mennonietse boeren familie met een melkveehouderij, niet zo’n bijzondere combinatie hier, maar ongetwijfeld de enige keer dat ik op zulk gezegend gras mijn tent op zou kunnen slaan. Deze zeldzaamheid was voor mij echter niet de reden bij deze mensen aan te kloppen, dat was het prachtige gazon achter hun huis (geen verrassing met een onbeperkte hoeveelheid mest) en hoewel de reactie op mijn vraag mijn tent in hun tuin op te zetten in eerste instantie een wat terughoudende reactie opriep, bleek al snel dat dit niet aan een gebrek aan hartelijkheid lag. Een klein half uur nadat ik mijn tent had opgezet komt de eigenaar des huizes langs voor een praatje en als het ijs echt gebroken is werd de kaart van Lancaster county (het hart van de Amish en de Mennonieten) erbij gepakt om de uitleg over de omgeving ook grafisch te kunnen illustreren. Op een gegeven moment wijst de man des huizes met zijn vinger langs twee elkaar kruisende wegen en vraagt of ik Floyd Landis ken, de ter discussie gestelde winnaar van de Tour de France van dit jaar. Dit is waar hij is geboren reageert hij op mijn bevestigende antwoord en wijst na een stilte van drie seconden op andere plaatsen op de kaart enkele covered bridges aan, ondertussen droog opmerkend dat er zo op de kaart niet zo heel veel bijzonders te zien en te zeggen is, behalve dat hij daar geboren en opgegroeid is. Na een schaaltje verse druiven, een gesprek over mijn gps en vragen naar het waarom van mijn reis zoek ik mijn weg weer naar mijn tent. . Als ik de volgende morgen een boterham met pindakaas met jam zit te eten komt de boer al na twee happen van mijn boterham op mij af lopen met de vraag of ik niet wat zou willen zien van de omgeving. Vijf minuten later zitten we in de auto en rijden we kruislings door Lancaster county. Ik voel me op en top toerist en met een persoonlijke gids die bij zowat elk huis een verhaal heeft ben ik dat natuurlijk ook. Als we bij het huis aankomen waar Floyd Landis geboren is karren we er in eerste instantie voorbij, waarna de man nog droger dan gisteren opmerkt dat er ook in het echt niet zo heel veel bijzonders aan te zien is. Als we weer aankomen bij de melkveehouderij, vraagt de man mij of hij mijn gps nog een keer mag zien (what a fantastic little device!). Een paar gerichte vragen en de opmerking dat hij erover zit te denken ook zo’n apparaatje te kopen doen mij ineens denken aan de heuvel waar ik het net over had.Het lijkt erop dat deze heuvel lange tijd in staat is geweest de moderne Amerikaanse cultuur op afstand te houden, maar dat er in de afgelopen tijd al wat kleine golfjes over de heuvel zijn heengespoeld, waardoor ook hier het oosten het westen begint te ontmoeten.Andersom hoop ik dat er ook kleine golfjes naar de andere kant zijn overgestroomd. Want nadat we gisteravond over de kaart gebogen langs mijn verdere reis langs de grens van de Verenigde Staten besproken al vrij snel langs New Orleans kwamen vertelde hij dat zijn zwager over een maand zal gaan helpen daar alles huis voor huis weer op te bouwen. Na een veelzeggende stilte verteld hij dat als ze, wanneer ze daar zijn, elke dag vijf huizen opknappen ze nog meer dan vijftig jaar bezig zullen zijn. Als ik vervolgens licht sarcastisch opmerk dat deze mensen in ieder geval de komende tijd niet voor Bush zullen stemmen, reageert hij dat mensen graag een zondebok zoeken voor alles wat er gebeurt. En hoewel ik het daar niet helemaal mee eens ben, zijn dit wel de mensen die niet zeuren, maar kijken wat ze kunnen doen. En tja, er kan misschien veel worden gezegd van mijn fietstocht, maar niet dat ik er de mensheid een dienst mee bewijs.Oké, genoeg zelfkritiek in een zin voor het komende jaar, ik denk ik zo een hamburger ga eten bij MacDonalds 
.
P.s. Graag had ik een foto toegevoegd van deze bijzondere man in mijn weblog, maar deze mensen kenmerken zich, behalve vele andere eigenschappen, met de overtuiging liever niet in de media te verschijnen. Maar misschien helpt het de nieuwsgierigheid wat minder te maken als ik vertel dat het een middellange man was met bruin haar en ietwat borstelige wenkbrouwen die zijn vrolijke ogen leken te versterken. Of maakt dit alleen maar nieuwsgieriger?
Misschien is het nu een goed moment eens uit te leggen waarom je in de 
rechterbovenhoek van het scherm ‘Powered by Unilever’ ziet staan. En waar beter te beginnen dan bij het begin van mijn beslissing precies de reis gaan maken waaraan ik inmiddels meer dan begonnen ben. Deze beslissing betekende natuurlijk meteen het einde van mijn werkzame periode bij Unilever, in ieder geval voor een jaar. Op dat moment was het voor mij ook duidelijk dat ik mijn leidinggevende hiervan op de hoogte wilde stellen, zodat hij in de gelegenheid zou zijn ruim op tijd passende actie te ondernemen. De passende actie bleek, geheel onverwacht natuurlijk, te bestaan uit een sponsoring van mijn reis. Zonder al te veel in details te treden bestaat mijn tegenprestatie uit het schetsen van een beeld van de Amerikanen en hun wasgewoontes. Ik werk namelijk voor de afdeling Consumer Technical Insights, een afdeling met als taak vast te leggen hoe mensen hun was doen en waarom ze hun was op die manier doen, met als uiteindelijk doel ideeën te generen voor nieuwe producten. Nu ben ik tijdens mijn reis natuurlijk prachtig in de gelegenheid om de wasgewoontes van de Amerikanen vast te leggen.
Het meest opvallende was voor mij dat hoewel de huizen hier bijna allemaal langs de straat staan en de ruime tuin rondom het huis bijna altijd een volledig zicht verschaft over wat er rond het huis gebeurd, ik in de maand dat ik nu ongeveer op reis ben ik welgeteld één keer de was buiten heb zien hangen, terwijl de zon vaak zo sterk was dat hij naar mijn idee in staat zou zijn geweest sneller de was te drogen dan de droger. Omdat ik mij niet kan voorstellen dat je de was binnen hangt te drogen als je de mogelijkheid hebt dit buiten te doen in de stralende zon heb ik sterk het vermoeden dat de Amerikaanse consument uit gewoonte eigenlijk altijd haar droger gebruikt. Het feit dat de gemiddelde Amerikaanse zich niet bewust is van zijn enorme energieverbruik vergeleken met de rest van de wereld (22% van het wereldtotaal), de hoeveelheid plastic tasjes die ik in een week weet te verzamelen en hoe al het vervoer 
(behalve in de grote steden) per auto lijkt te gebeuren sterkt mij alleen maar in dit vermoeden.
Sustainable production, wat vrij vertaald betekent dat je (als bedrijf) probeert voorzien in de behoefte van de huidige wereld zonder daarbij de bronnen voor toekomstige generaties permanent te beschadigen lijkt in dit land even ver verwijderd van de werkelijkheid als tijdreizen. En om dit weer terug te brengen naar de was, waarom zou je je was in de zon te drogen hangen als je met een paar simpele armbewegingen de was van het ene ronde deurtje naar het andere kan verplaatsen om het door een machine te laten drogen?
De stap naar van energie via economie naar politieke belangen smeekt er bijna om te worden gemaakt, maar ergens heb ik het vermoeden dat het voor mij onmogelijk is informatie toe te voegen en tegelijk boeiend te blijven, dus ik haal mijn vingers van mijn toetsenbord en wens jullie allemaal een prettig wasparfum toe.
Maybe it would be a good time right now to explain why 
‘Powered by Unilever’ is written in the upper right hand of the screen. And where better to start than at the point of my decision to make the trip that I’m on right now for over more than a month. Of course, this decision meant the end of my productive period at Unilever, at least for a year. So I felt that it would be a courteous move to my manager to tell in time about my plans so that he could take the required measures. Completely unexpected this measure turned out to be a sponsorship for my trip. Without falling into too much detail my counterfit would be to sketch an image of the Americans and their laundry washing habits. The reason for this is that I work for a department that is called Consumer Technical Insights, a department which main objective is to determine how people do their laundry and why they do it that way, with a final goal of generating ideas for improving laundry products. And I’m in the ideal position for determining the laundry habits of the American people because of my bicycle trip.
What I find most striking is that even though most of the houses in the rural area of the United States are positioned alongside the street and with the garden around the house providing the possibility of seeing just about everything around the house, that in the month that I have been cycling I’ve only once seen the wash hanging outside to dry. And since the sun has been shining quite strongly for the last month the laundry actually would have seem to dry quicker outside of the house than in a drier.
Because I can hardly imagine a person hanging the laundry to dry inside the house when you have the ideal possibility of drying outside under the warm sunny sky, I strongly suspect the American consumer to almost always use the drier. Out of habit. The fact that the average American has no idea about how many energy he consumes compared to the rest of the world (22% of the world total), the amount of plastic bags I’m able to collect in just a week together with the fact that just about all transportation (except for the big cities) seems to happen by car only strengthens this suspicion.
Sustainable production, the ability to provide for the needs of the world’s current population without damaging the ability of future generations to provide for themselves seems to be as far from the average consumer as space travel. And to bring this back again to the laundry, why would you hang your wash to dry in the sun when it’s much easier to take the laundry out of one porthole to subsequently put it in another and let the machine do the work?
The step from energy via economie to political interest almost begs for to be made, but somehow I feel that it will be impossible for my to add information and still be interesting at the same time. So I’m taking my fingers away from the keyboard and wish everybody a pleasurable laundry fragrance.
Ingedeeld onder: __English
After my night at the Chelsea International Hostel it was time to step on my bike and head for my first trip. What I didn’t know at that moment was that on that same day I would meet with an unbelievable amount of hospitality that would, either make me one hell of a lucky dog or characterize a lot of Americans that I would be meeting during my journey. At that moment though I had no idea about this and I was already very happy to know how to get from my hostel to my beautiful motel in Jersey City. From there things got to be a bit tougher. The direction that I was heading for was cut through by quite a few rivers and the bridges that went over these rivers were mainly, and for as far as I could judge only, built for highways. And although I wasn’t planning for sharing myself on these bridges with millions of cars (I wasn’t, I wasn’t, I wasn’t!), I guess I was sort of lured into it. After I had made several detours hoping to find a crossing that would not be too dangerous, I finally came at a bridge with only one lane curling upon it. So I decided to wait until there were no cars behind me and ride this lane up to the bridge for this bridge appeared quite safe to me. But at the moment I almost got up to the top I suddenly hear the roar of more cars, a lot more cars and when I get to the top of the bridge I see that this is no one-lane, but a four lane highway and cars and trucks fly by making noise like a heavy metal band. Though, in stead of 
stopping and deciding to ride back I feel my feet pedaling crazy and before I know I’ve already crossed a good third of the bridge and by the time I’m halfway I think, this isn’t so bad, the trucks aren’t making as much wind as expected . It’s only before I’m nearly at the end that I notice I’ve got this lane for myself. Everybody had already made it to the inward lane before the even got to me! When I’m finally at the end it appears that this is still not the end for me. It’s only after a good fifteen minutes more that I can exit the highway. Ten minutes later I’m recovering from my little shock at a gas station, sipping from a nice cold can of coke that I just bought.
Not long after that I’m riding into the next problem. The sunset. Because of the detours I had to make it will be dark long before I’ll arrive at my camp ground. When the batteries from my front light also started to show signs of exhaustion, I decided to shift my attention to the houses next to the road to see if there would be any garden in which I could set up my tent. Not a minute later I see someone working on his driveway and I decide to take a shot. At first the man doesn’t understand what my problem is. Why don’t I just drive a few more miles to the next campground? Until he notices that I’m on a bicycle. He assumed that with bike I meant motor bike, not that I was actually on a bicycle. ‘Are you serious?’, is all he manages to say at first as he stares in complete disbelief at my fully packed bicycle. ‘Are you serious?’ 
And I tell him with a small grin on my face, ‘Yeah, I’m serious’. After pausing a few second he says it’s no problem as far as he is concerned, but he wants to check with his wife to know how she feels about it. And if I would like to have something to drink in the meantime. Half a minute later he comes back from the garage with three bottles of water and a bottle of Gatorade. Then he steps inside his house to go check with his wife and comes back after a short while with a proposal. If I wouldn’t like to stay over in a hotel for the night, in stead of putting up my tent in the garden? Without having to pay for it of course. For about half a second I feel a heavy internal doubt if this is an offer I’m allowed to accept, but almost simultaneously I realize that such courtesy in this stadium would mean no solution and eternal regret, so I accept the offer, feeling extremely stupefied by such graciousness. When the hotel also turns out to be very beautiful with a very lovely bed & bath, I feel like I’m in seventh heaven. Unfortunately it was too late to participate in the hotel diner, but luckily I still had some bread and half a pot of peanut butter so I didn’t have to slide into the warm bath with an empty stomach.
The next day when I’m passing the house of William Monangai, that’s the name of this good man I thank him again and continue my trip to the camp ground. About five kilometers before I’m at the camp ground I got stopped by a fellow bicyclist who asks me where I’m going. After I told him, he offers me to sleep at his house. But there was a small catch; his house was on top of a hill I at that moment couldn’t see the top of. And boy-oh-boy, was that tough, but totally worth it! Before we even enter his house I’ve been introduced to good friends of Peter as well as the house that he’s been planning to exchange for the house he owns now. And that is what I call hospitality! Also, the fact that I could take out of the fridge whatever I would like to eat or drink wasn’t just an act of hospitality, it was showing me refrigerated heaven! Maggie Moo’s Chocolate ice cream, numerous types of fresh salads from King’s ‘Super!’ Supermarket, fresh fruit so fresh that I even liked it and on top of that gallons of Tropicana orange juice. And also very important, to please my readers, I could use his computer to write additions to my travel journal. When I got a little bit of the flu, he advised me to take some rest, which I did. But tomorrow I’m really going to leave. Even though this was a far more luxurious stay than I even dream of having again, the first real kilometers need to be made some time, otherwise I’ll never get around the United States!
